"Wygnańcy" z Old Trafford

Dwóch mężczyzn w średnim wieku jadących pociągiem z Boltonu dyskutuje na temat zarobków piłkarzy w Premier League. - Sto tysięcy funtów tygodniowo - jeden z nich kręci z niedowierzaniem głową. Jego towarzysz przytakuje: - Za takie pieniądze chciałoby się co tydzień oglądać wygrane po 9:8! Młody chłopak, siedzący na przeciwko nich w koszulce Manchesteru United, nie reaguje. Taki świat futbolu zna od zawsze - bogactwo sięgające niewyobrażalnego przepychu, a jednocześnie tak odległe od swoich korzeni.

Wspomniana trójka powinna wysiąść na stacji Salford Crescent i podejść kawałek do Working Class Movement Library. Jest tam niewielka wystawa, prowadzona przez Lynette Cawtrhę, która przypomina nieco zapomnianą część historii Manchesteru United.

Pierwsze spotkanie Stowarzyszenia Piłkarzy miało miejsce w 1907 roku i było poprowadzone przez zawodnika Man Utd, Billy'ego Mereditha. "Walijski Czarodziej" był jedną z pierwszych piłkarskich gwiazd w historii angielskiej piłki. Stowarzyszenie protestowało przeciwko takim przepisom Football Association, jak choćby ustalenie górnego pułapu wynagrodzeń na cztery funty czy też brak jakiejkolwiek rekompensaty dla kontuzjowanych zawodników.

W 1909 roku FA przestało uznawać stowarzyszenie, ponieważ władzom związku nie podobało się, gdy ktoś podważał jego autorytet. Zawodnikom nakazano wypisanie się ze stowarzyszenia, w przeciwnym wypadku FA anulowałaby rejestrację nieposłusznym piłkarzom. Wielu graczy faktycznie wystąpiło ze swojej unii, ale nie wszyscy. Wyjątek stanowiła cała drużyna Manchesteru United.

Momentami tę nieprawdopodobną opowieść czyta się niczym scenariusz filmu. Charlie Roberts, lokalny bohater i ówczesny kapitan zespołu, gdy dowiedział się z prasy, że wszyscy zawodnicy zostali zawieszeni w swoich prawach, wraz z kolegami poszedł do biur klubu, by wyjaśnić to z zarządem. Niestety, spotkali jedynie chłopca na posyłki.

W "Behind the Glory", książce opowiadającej o historii obecnego Związku Zawodowych Piłkarzy (Professional Footballers' Association), jej autor, John Harding, kontynuuje wątek, cytując jednego z jego bohaterów. - Coś trzeba w tej sprawie zrobić - powiedział Sandy Turnbull, bramkostrzelny napastnik Man Utd, biorąc w ręce jedno ze zdjęć wiszących na ścianie i wychodząc z biura. Reszta drużyny również zaczęła zabierać takie przedmioty, jak szklanki, grzebienie czy różne inne rzeczy, które następnie wystawili na sprzedaż pod jednym z niedaleko usytuowanych pubów.

Zawodnicy, choć zostali zawieszeni przez klub, kontynuowali treningi na własną rękę. Jednego popołudnia na ćwiczeniach pojawił się pewien fotograf, który zrobił im zdjęcie. Roberts nie zwykł marnować takich okazji, dlatego naprędce stworzył napis brzmiący: "The Outcasts FC" (Wygnańcy).



Teraz drużyna ta spogląda z fotografii na odwiedzających bibliotekę w Salford i przypomina o swej walce, która miała bezpośredni wpływ na wypełnione portfele współczesnych zawodników, a także struktury futbolu, jakie znamy. - Pamiętaj o tym, że stowarzyszenie jest siłą, a bez niego niczego nie zdziałasz - to słowa wspomnianego Charliego Robertsa.

Jednak najbardziej znacząca była wypowiedź Mereditha: - Szkoda, że tak wielu piłkarzy nie bierze pewnych spraw na poważnie. Wolą wieść żywot uczniaka i robić to, co im się każe, zamiast trochę pomyśleć i zadziałać na swoją, i im podobnym, korzyść...

Większość klubów poddała się groźbom Football Association i musiała do swoich składów rekrutować wielu zawodników-amatorów, by ci zastąpili zawieszonych zawodowców. Największy protest narodził się, jak już wspomniałem, w ekipie z Old Trafford. Jak się później okazało, było to słuszne posunięcie, bowiem na dzień przed rozpoczęciem rozgrywek sezonu 1909/1910 władze ligi poddały się, anulowały zawieszenia i znów zaczęły uznawać Stowarzyszenie Piłkarzy.

Sitemap (XML) Mapa strony Praca Redakcja Kontakt